Innocenty: Gracjo (Grażyno), zaczęło się bardzo zwyczajnie – od stania na przystanku tramwajowym i cichej modlitwy. Większość ludzi w takiej sytuacji zakłada słuchawki albo patrzy w telefon. Ty postanowiłaś zareagować, gdy usłyszałaś wulgaryzmy. Nie bałaś się ostrej reakcji ze strony tych młodych chłopaków?
Gracja (Grażyna): Bać- to trzeba się diabła, żeby nie zostać wtrąconym do piekła. Nie skupiam się na sobie w takich sytuacjach, kieruje się wyłącznie troską o zbawienie dusz. Góruje pragnienie, żeby jak najwięcej pomóc innym ludziom. Stałam na wysepce tramwajowej i po cichu odmawiałam różaniec. Gdy padł jeden wulgarny wyraz, nie przerwałam modlitwy, ale kiedy pojawiło się ich więcej w rozmowie między chłopakami, zrobiłam krótką przerwę i po prostu do nich podeszłam. Zapytałam spokojnie, czy chodzili do szkoły podstawowej. Kiedy odpowiedzieli, że tak, dopytałam: „To znaczy, że umiecie mówić po polsku, więc dlaczego używacie języka więziennego? Czy dlatego, że chcecie w przyszłości trafić do więzienia?”. Nie było w tym agresji, tylko szczere pytanie.
Innocenty: I zadziałało jak klucz do ich sumień. Zamiast kłótni padło krótkie i szczere: „Przepraszam, więcej nie będziemy”.
Gracja (Grażyna): Tak, a na przystanku zapadła cisza, jakby wszyscy wokół nagle zrozumieli, że nie powinno się tak wyrażać. Powiedziałam im jeszcze: „Módlcie się, życzę pomyślności” i odeszłam. To pokazuje, że modlitwa daje odwagę i spokój, które potrafią dotrzeć do drugiego człowieka bez podnoszenia głosu.
Innocenty: W naszej rozmowie wspomniałaś też o zupełnie innym, bardzo osobistym doświadczeniu – o śnie, który przyszedł jako odpowiedź na modlitwę do Pana Jezusa.
Gracja (Grażyna): To było niezwykle głębokie przeżycie. Modliłam się, pytając Pana Jezusa o pewną ukochaną duszę. I Pan dał mi we śnie odpowiedź: nie tylko ją zobaczyłam i usłyszałam jej głos, ale usłyszałam też bezpośrednią odpowiedź na moje pytanie – jak się czuje. To był znak, jak blisko jest Pan Jezus, kiedy powierzamy Mu tych, których kochamy.
Innocenty: Z tych doświadczeń – zarówno z przystanku, jak i z głębokiego życia modlitwy – wyciągasz bardzo mocne wnioski dotyczące ludzkich dzieł, twórczości oraz odpowiedzialności. Podkreślasz, że mówiąc o dziełach, nie masz na myśli wyłącznie sztuki czy tekstów.
Gracja (Grażyna): Dokładnie tak. Kiedy mówimy o dziełach, musimy pamiętać, że w tę kategorię wpisują się także organizacje, partie polityczne i wszelkie struktury, które tworzą ludzie. One również reprezentują konkretne zasady i albo podobają się Panu Bogu, albo są z Nim w sprzeczności. Od tego, jakie struktury popieramy i jakie dzieła tworzymy, zależy nasza wieczność – to, czy nasza droga do nieba będzie prosta, czy czeka nas długie oczyszczenie w czyśćcu, a nawet czy w ogóle zdołamy tam wejść. Nie da się służyć dwóm panom.
Innocenty: To niezwykle szerokie i radykalne spojrzenie, które obejmuje całą ludzką aktywność w świecie.
Gracja (Grażyna): Ponieważ nie wolno zasłaniać się tym, że „jestem tylko częścią systemu” albo „wykonuję polecenia”. Oczywiście, możemy kierować się także prawami stanowionymi przez ludzi, o ile te prawa nie są w sprzeczności z prawem Bożym. Problem pojawia się wtedy, gdy jakaś organizacja, partia czy ludzkie dzieło traktuje dar życia jako coś kontrowersyjnego i stawia bezbożne przepisy ponad Bożą wolą. W życiu, w polityce i w każdym działaniu najwyższym punktem odniesienia musi być prawo Boże.Tylko wtedy to, co budujemy, ma prawdziwą wartość.
„Albowiem w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy”(Dz 17, 28). W Bogu ma swój początek i oparcie każde ludzkie istnienie.
