Gdy pytają mnie, dlaczego to właśnie osoby chore, w tym zmagające się ze schizofrenią, stały się celem moich  zainteresowań i chęci niesienia pomocy, moja odpowiedź kryje się w historii mojego życia. Od młodości   bardzo interesowałam się medycyną. Fascynowała mnie możliwość ratowania ludzkiego zdrowia. Kiedy jednak przyszedł czas wyboru życiowej drogi, moje serce mocniej zabiło dla innego powołania – wybrałam studia teologiczne, decydując się pójść tą ścieżką z miłości do Pana Jezusa. Te   dwie pasje nigdy we mnie nie walczyły, ale się dopełniły. Teologia nauczyła mnie patrzeć na człowieka tak, jak patrzy na niego Chrystus – nie tylko na jego biologiczne ciało, ale na jego cierpiącą duszę. To dlatego dzisiaj mój wzrok kieruje się między innymi  ku chorym psychicznie. To w nich, na styku medycznej bezradności i duchowego dramatu, widzę najbardziej umęczone dzieci Boże zasługujące na obronę ich życia.

Co oznacza hasło „obrona życia” w XXI wieku?

Każde życie ma wartość i sens,  a więc  od poczęcia do naturalnej śmierci. Rzadko jednak kierujemy wzrok w stronę tych, których codzienne życie toczy się za zamkniętymi drzwiami oddziałów psychiatrycznych lub w czterech ścianach samotnych, zapomnianych mieszkań. Osoby przewlekle chore psychicznie, a zwłaszcza zmagające się ze schizofrenią, to jedna z najbardziej wykluczonych grup na świecie. Dziś, w dobie nowoczesnej medycyny, stają oni przed tragicznym, nieludzkim wyborem: cierpieć z powodu przerażających głosów we własnej głowie albo przyjąć ratunek, który niesie za sobą ogromną cenę – otępienie, utratę energii, a czasem utratę własnej tożsamości.

Więcej niż diagnoza – lekcja Ewangelii

W tradycyjnym systemie medycznym pacjent bywa traktowany jak biologiczna maszyna, w której zepsuły się neuroprzekaźniki. Cel leczenia bywa bezduszny: wyciszyć, uspokoić, sprawić, by chory „nie sprawiał problemów”. Leki przeciwpsychotyczne są niezbędną tarczą ochronną – bez nich mózg w stanie psychozy płonie lękiem. Jednak dawkowanie ich bez miłości i bez zrozumienia ludzkiej duszy zamienia człowieka w bolesny cień samego siebie. Wielu chorych wolałoby cierpieć, byle tylko zachować swoją tożsamość, pamięć.. Człowiek to przecież nie tylko ciało i receptory dopaminowe. To przede wszystkim dziecko,  stworzone  na obraz i podobieństwo Boże, w którym jest  tchnienie od Boga. Tak postrzegał człowieka ś.p. Kardynał Stefan Wyszyński zwracając się do ludzi: „Umiłowane dzieci Boże”.  Są to więc dzieci, które mają swoją tożsamość, wolną wolę i serce stworzone do relacji z  Bogiem a w Bogu z drugim człowiekiem. Chrystus w Ewangelii nigdy nie uzdrawiał w sposób taśmowy ani bezduszny.  Przywracał człowiekowi  nie tylko zdrowie ciała, ale przede wszystkim duszy.

„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40) – te słowa rzucają nam, pomagającym, jasne wyzwanie. Chory psychicznie jest dziś  także tym  „najmniejszym”, w którym cierpi sam Bóg.

Śladami św. Franciszka i Brata Alberta

Prawdziwa pomoc chorym nie może kończyć się na wypisaniu recepty w pośpiechu. Obrona życia tych ludzi to walka o jakość ich codzienności. Oni nie potrzebują kolejnych wielkich instytucji – potrzebują bezpiecznych azylów. Miejsc, które swoją atmosferą przypominają ciche, zorganizowane wspólnoty oparte na miłości i prostocie.
Wzorem takiej opieki jest św. Franciszek z Asyżu. On nie uciekał przed tym, co w oczach świata było brzydkie, szalone czy trędowate. Franciszek schodził do ludzi odrzuconych, dzielił z nimi chleb, całował ich rany i uczył, że w prostocie, ciszy oraz wspólnej pracy rąk można odnaleźć najgłębszy Boży pokój. Mózg zmęczony chorobą i chemią leków desperacko potrzebuje właśnie takiego franciszkańskiego pokoju – stałego, spokojnego rytmu dnia, przewidywalności i bliskości natury.
Z kolei św. Brat Albert Chmielowski pokazał nam, jak wygląda bezkompromisowa, bezpośrednia pomoc. On nie pomagał z daleka, nie pisał tylko teoretycznych rozpraw. Zrezygnował z własnego komfortu, by „być dobrym jak chleb” – zamieszkał z najuboższymi i najbardziej poranionymi w ogrzewalniach. Brat Albert uczy nas, że aby uratować człowieka przed zatraceniem, trzeba stworzyć mu dom. Miejsce, gdzie jest czas na spokojną modlitwę, czas na pracę w kuchni czy ogrodzie i czas na twórczość, która pozwala wyrazić to, co niewyrażalne.

Ignacjańskie rozeznanie w chaosie myśli

W poszukiwaniu ratunku dla ludzkiego umysłu musimy sięgnąć także po mądrość św. Ignacego Loyoli. Ten genialny mistrz duchowości i autor Ćwiczeń duchownych doskonale rozumiał, czym jest wewnętrzna walka, chaos myśli, lęk oraz duchowe strapienie. Ignacy uczył nas, jak porządkować swoje wnętrze i jak odróżniać głosy, które budują pokój, od tych, które wprowadzają zamęt i destrukcję.
Dla osoby dotkniętej schizofrenii jej własny umysł staje się polem bitwy. Choć omamy mają podłoże biologiczne, to cierpienie z nich wynikające dotyka najgłębszych zakamarków duszy. Podejście ignacjańskie przypomina nam, że w stanie głębokiego strapienia i burzy nie podejmuje się gwałtownych decyzji. Pacjent potrzebuje wokół siebie mądrych przewodników – „towarzyszy duchowych i życiowych” – którzy pomogą mu odnaleźć stały punkt oparcia w Bogu, kiedy wszystko inne wokół się chwieje. Tworząc bezpieczny dom, dajemy chorym przestrzeń do ignacjańskiego wyciszenia, w którym z pomocą medycyny i modlitwy mogą na nowo uczyć się porządkować swój świat i odnajdywać Bożą obecność we wszystkim, co ich otacza.

Spojrzeć oczami Boga

Chorzy psychicznie to współcześni męczennicy. Ich choroba  w żaden sposób nie pomniejsza godności dziecka Bożego. Bóg nie patrzy na człowieka przez pryzmat jego diagnozy czy ograniczeń intelektualnych wywołanych lekami. Widzi czystą, nieśmiertelną duszę, która tęskni za miłością i szacunkiem.

Idąc śladami Ewangelii, św. Franciszka, Brata Alberta, św. Ignacego i innych świętych, musimy wyciągnąć do chorych, w tym do chorych na schizofrenię rękę wprost – zatrzymać się przy nich, wysluchać ich żalów, pocieszyć, że Chrystus, który więcej przecierpiał, da im ulgę. W ten sposób pocieszała chorych m.in.  błogosławiona Aniela Salawa, której czystość charakteryzowała się wielką delikatnością, skromnością opanowanym głosem,  i przede wszystkim czystością myśli i serca, i której reakcje na wszelkiego rodzaju pokusy przeciw czystości były bardzo  skuteczne- wystarczył znak krzyża wobec nastającego na nią młodego człowieka, czasami słowa modlitwy.

​Współczesny świat błędnie uczy, że granicą wolności jest wyłącznie nasza wyobraźnia, a najwyższą cnotą stało się zaspokajanie własnego ego. Jednym z najbardziej jaskrawych i niepokojących owoców tej ideologii jest sologamia – zjawisko polegające na symbolicznym zawieraniu małżeństwa z samym sobą. Choć oficjalne instytucje naukowe i laicka psychiatria umywają od tego ręce, traktując to jako „ekscentryczny wybór życiowy”, rzeczywistość jest o wiele bardziej ponura. Sologamia to nic innego jak głębokie zniekształcenie rzeczywistości, pozbawione logicznego myślenia i sensu.

​Wielu ludzi zadaje sobie pytanie: jak to możliwe, że systemy medyczne nie widzą w tym zachowaniu ewidentnego odchylenia od normy? Współczesna psychiatria, unikając trudnych pytań o istotę ludzkiej natury, stworzyła bardzo wąskie, techniczne definicje. O ile bada ona mechaniczne uszkodzenia mózgu, o tyle w przypadku sologamii całkowicie ignoruje stan umysłu, w którym – w mojej ocenie – mamy do czynienia z klinicznym wyparciem rzeczywistości, a nie tylko z ekscentrycznym wyborem. Dla laickich urzędników medycznych człowiek ma prawo trwać w tym iluzorycznym stanie, dopóki sprawnie posługuje się językiem i płaci podatki.

​Jednak udawanie, że sologamia to norma, jest błędem. Z perspektywy integralności człowieka, gdzie ciało i dusza powinny być zjednoczone z umysłem, sologamia reprezentuje specyficzny rodzaj egzystencjalnego rozszczepienia. To zniekształcenie rzeczywistości posunięte do tego stopnia, że człowiek organizuje całą mistyfikację ślubną, stojąc przed lustrem w samotności. To zanieczyszczenie umysłu, które bywa groźniejsze niż biologiczne urojenie – chory na schizofrenię nie wybiera bowiem swojej choroby, podczas gdy osoba celebrująca sologamię dobrowolnie i świadomie wkracza w świat iluzji.

​Nawet najprostsze stworzenia na Ziemi bezkompromisowo weryfikują ten ludzki wymysł. W świecie przyrody nie spotkamy zwierzęcia, które marnowałoby energię na rytuały skupione wyłącznie wokół siebie. Zwierzęta łączą się w pary, współpracują, dbają o przetrwanie gatunku i realizują odwieczny porządek biologiczny.

​Człowiek – jako korona stworzenia, obdarzony rozumem i wolną wolą – nie powinien być gorszy od zwierząt. Został powołany do czegoś znacznie wyższego niż ślepy instynkt, tymczasem sologamia sprowadza go poniżej poziomu naturalnego porządku. Pokazuje to tragiczny paradoks: ludzka inteligencja oderwana od prawdy potrafi wygenerować absurd, jakiego próżno szukać w całym uniwersum przyrody.

​Najważniejsza prawda o człowieku przypomina, że  człowiek otrzymał tchnienie od Boga. Bóg powołał  go do życia na swój obraz i podobieństwo, a ostatecznym celem jego ziemskiej wędrówki jest niebo. Droga do tego celu nigdy nie wiedzie poprzez życie w pojedynkę, w izolacji, ale w grupie, we wspólnocie Kościoła, ponieważ Zmartwychwstały Chrystus uobecnia się pośród uczniów zgromadzonych w Jego imię.

Gdy wierzymy, można to dostrzec. Szczęście chrześcijanina świadczy o Jego spotkaniu z Chrystusem, który wspiera go w jego misji i posłudze.

Nie ma jednak życia na ziemi  bez cierpienia, które choć samo w sobie jest złem – może zostać przepełnione sensem, jeśli zostanie zjednoczone z miłością i ofiarą Chrystusa, a ucieczka przed wyzwaniami, jakie niesie związek z drugim człowiekiem, wprowadza do ludzkiej egzystencji głęboką dezorganizację i wywołuje zgorszenie.

​U podstaw sologamii leży mechanizm duchowy – to stan umysłu będący pod wpływem demona kłamstwa. To uleganie pokusie pychy, która wmawia człowiekowi, że jest całkowicie samowystarczalny. W tym jednoosobowym rytuale dochodzi do wywrócenia Bożego porządku: pierwsze przykazanie zostaje podeptane, bliźni staje się zbędny, a własne „ja” zostaje postawione na ołtarzu jako bożek, któremu składa się przysięgi.

​Sologamia jest ostatecznym dowodem na to, do jak wielkiej pustki prowadzi kultura skupienia na sobie zamiast na Bogu, który jest źródłem wszelkiego dobra, bez którego nic nie możemy uczynić. Prawdziwy sens  życia – jak wyraził się papież Leon XIV- „polega na  odwzajemnieniu  bezwarunkowej  miłości Boga oraz otwarciu  się  całym sercem  na Jego wezwanie.  Sens  i pełnię życia odnajduje się w wierze – poprzez życie zgodne z Ewangelią, angażowanie się w budowanie dobra i odpowiadanie na Bożą miłość”.

 Zamknięcie się we własnym egoizmie to ślepa uliczka, która oddala od prawdy, natury i zbawienia.

​Współczesny świat próbuje narzucić przekonanie, że zdrowie jest efektem zaawansowanych procedur medycznych i nieustannych interwencji farmaceutycznych. Pamiętam, jak będąc jeszcze w piątej klasie, dowiedziałam się, że do szkoły ma przyjść osoba, która będzie szczepić dzieci. Nie było w tym żadnego wahania – poczułam stanowczą niechęć do przyjęcia tego preparatu, co skłoniło mnie do opuszczenia szkoły i wcześniejszego powrotu do domu. I pamiętam to wyraźnie: mimo że nie przyjęłam tego, co narzucał system, nie zachorowałam. Dzisiaj, patrząc na to z perspektywy czasu, zadaję fundamentalne pytanie: czy to, co nazywamy postępem, rzeczywiście służy człowiekowi, który otrzymał tchnienie od Boga, czy też żyjemy w rzeczywistości, w której życie traktuje się jak towar? Warto zapytać: który z producentów, zanim wprowadził na rynek swoje preparaty, przemodlił ten proces? Gdzie szukać śladów troski o Boży porządek w laboratoriach, które zamiast chronić życie, coraz częściej je uprzedmiotawiają?

​Prawdziwa troska o zdrowie dzieci powinna zaczynać się nie w hurtowniach farmaceutycznych, lecz u podstaw – w uznaniu, że życie jest Bożym darem, a człowiek posiada moc od Boga, która czyni go zdolnym do zachowania pełni zdrowia w zgodzie z Jego planem. Wiara nie tylko porządkuje nasze myślenie i daje umysłowi jasność, ale jest potężnym źródłem siły, która chroni nas przed lękiem i manipulacją. Tymczasem system narusza ten Boży porząddek, faszerując organizmy chemicznymi substancjami. Często słyszymy zapewnienia o rzadkości skutków ubocznych, jednak statystyka ta wygląda tak, jakby była wykreowana tylko po to, by uciszyć sumienia. W rzeczywistości, biorąc pod uwagę, że niemal wszystko, co przeżywamy, ma wpływ na nasze zdrowie, skutki tych interwencji są wszechobecne, a nie sporadyczne. Widzimy dziś, jak drastycznie spada stan zdrowia dzieci i młodzieży – obserwujemy plagę alergii, zaburzeń odporności, osłabienie układu nerwowego, trudności w koncentracji czy nieodwracalne zmiany w funkcjonowaniu psychofizycznym. To bolesny dowód na to, że systemowe interwencje nie służą ich dobru, lecz traktują je przedmiotowo, ignorując ich naturalny, Boży potencjał.

​Klucz do zmiany leży w odważnym powrocie do wiary w Boga i szacunku do Jego dzieła. Zamiast ogromnych nakładów finansowych na systemy, które budzą tak wiele uzasadnionych wątpliwości, należałoby zainwestować w realne wsparcie dla rodzin, które pozwoli im pielęgnować życie w zdrowiu i spokoju ducha. System, który nie walczy z prawdą, ale walczy o prawdę, byłby prawdziwym wyrazem troski o ludzkość. Każde życie ma godność, która nie powinna być traktowana jako surowiec dla przemysłowych interesów. Prawdziwa wolność to nie samowola pod wpływem bezbożnej ideologii prowadzącej do piekła, ale życie zgodnie z Bożymi przykazaniami, w relacji z Bogiem, który jest źródłem wszelkiego dobra. Innymi słowy – kroczenie drogami zbawienia prowadzącymi do Nieba, które jest celem naszego życia. Czas najwyższy zaufać Stwórcy, w którego mocy odnajdujemy prawdziwe zdrowie i ochronę.

Dzisiaj  zacznę od zdania zawartego w Modlitwie Pańskiej: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się Imię Twoje. To zdanie jest dla mnie ogromnie ważne, gdyż dotyczy mojego powołania, po co jestem na tym świecie.

Dobry Bóg przemówił do mnie we śnie i powiedział najpierw kim jest, że jest Bogiem Abrahama, Mojżesza, Izaaka Jakuba, a potem,  że   wie, że nie chcę tu być, ale On chce, abym tu była i mówiła ludziom: Tatusiu święć się Imię Twoje.

Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że Abba znaczy w języku aramejskim Tatuś, ale znałam np. piosenkę Abba Ojcze, a po wielu latach, już we Franciszkańskim Zakonie Świeckich  poznałam Wykład Modlitwy Ojcze nasz św. Franciszka z Asyżu, a w tym wykładzie słowa: Święć się Imię Twoje (por. Mt 6,9): niech zajaśnieje w nas poznanie Ciebie, abyśmy poznali, jaka jest szerokość Twoich dobrodziejstw, długość Twoich obietnic, wysokość majestatu i głębokość sądów ( Por Ef 3,18).

Jak wynika z tego wykładu Św. Franciszek nie nazywa  Boga  Tatusiem, ale  nazywa Go np. błogosławiona Aniela Salawa w swoim Dzienniczku, o czym dowiedziałam się już będąc we Franciszkańskim Zakonie Świeckich.

Święć się Imię Twoje! Co oznacza to w praktyce? Aby być dobrym przykładem.

Niewdzięczni i ślepi nie widzą dobrodziejstw Ducha Świętego! Ludzie na poziomie  cielesnym i światowym ani nie poznają Ducha Świętego, ani nie wiedzą o Nim, ponieważ zaślepiła ich złość. Znają Go natomiast Ci, którzy wyznają: 'O, jak dobry i słodki  jest, Panie, Duch Twój we wszystkim’ ( Wg Wulgaty Mdr 12,1).

Jacy ludzie stają się godnymi otrzymania siedmiu darów, czyli promieni, którzy hojnie są udzielane wiernym. Dionizy w dziele „De fivinis minibus”, tak wyjaśnia: ” Bóstwo jest niewypowiedzianie dobre i rozlewa swą dobroć na wszystkie stworzenia. Pod tym względem pewne podobieństwo widoczne jest w działaniu słońca, które bez uprzedniego wyboru. samo przez się, pod wpływem zasadniczej własności swojej natury oświetla wokoło wszystkie rzeczy, zdolne do odbioru jego światła i zwrócone ku niemu. a czyni to stosownie do możliwości każdej z nich. Podobnie również, chociaż nieporównanie hojniej, dobroć Boża rozlewa wewnętrzną siłą swojej natury blaski swojej niewyczerpanej dobroci na słońce, jak i na człowieka, jako swój obraz.Czyni to nie mniej hojnie w stosunku do obrazu ciemnego niż jasnego, w stosunku do człowieka niewidzącego, niż do widzącego, jak to gdzie indziej zostanie objaśnione. Dzięki tej niewyczerpanej dobroci istnieje, żyje i działa każde stworzenie stosownie do swojego miejsca w świecie. Dlatego też Duchu Święty, pod wpływem swej niewypowiedzianej hojności, obficie zlewa na wszystkich promienie swych darów, które wprawdzie pochodzą z jednego źródła, ale okazują się różnymi w poszczególnych przypadkach, stosownie do zdolności przyjęcia przez poszczególnego człowieka (Dionysius, De fivinis nominibus.c.4.)”.

Światowcom – ludziom na poziomie cielesnym brakuje duchowej zdolności koniecznej do widzenia. Powód jest w tym, że „człowiek zmysłowy nie podejmuje tego, co jest z Bożego Ducha” (Zob.1 Które,14), swe oczy skierował ku ziemi (Zob.wg Wulgaty Od 16,11), Święty Duch karności ujdzie przed obłudą, usunie się od niemądrych myśli” (Mdr1, 5). Dlatego tacy ludzie są ludżmi ślepymi i przewodnikami ślepych.

Jak pisze św. Grzegorz, „Ducha Świętego świat nie może przyjąć, ponieważ nie może się wznieść do rzeczywistości niewidzialnych”(S Gregorius, Moralia, V,c.19).

Światowcy im więcej wylewają się na zewnątrz w swoich pragnieniach. tym bardziej przymykają bramę swego serca przed Duchem Świętym, a zdarza się, że całkiem się zamykają- jak mówi święty Paweł apostoł – Ci bowiem, którzy zyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; zaś ci, którzy żyją według Ducha -do tego, czego chce Duchu”(Rz 8,5).Duch Święty nie mieszka w ciele poddanym grzechowi, gdyż czuje wstręt do brudu grzechu, a jedynie w duszach czystych.

„Dobro, które sprawia w nas dobry Duch z uwagi na swoje działanie  przestrzega pamięć, poucza rozum i porusza wolę. Z tych trzech władz bowiem składa się nasza dusza, jako obraz Boży. Pamięci podsuwa dobro w jej myślach, a także przezwycięża lenistwo i gnuśność”- jak to zauważa św. Bernard- i wyjaśnia dalej: ” dlatego ilekroć poczujesz tego rodzaju poruszenia dobra poczujesz w swoim sercu, oddaj chwałę Bogu i złóż cześć Duchowi Świętemu, którego głos rozbrzmiewa w twoich uszach. W związku z tym Psalmista mówi: „Chciałbym słuchać tego, co mówi Pan Bóg” (Ps zadanie 85,9). Poucza też rozum. Łaska Ducha Świętego z jednej strony wzbudza myśl, a z drugiej uczy jak ją wprowadzać w czyn, by działała stosownie do natchnień i nakazów rozumu. 'Kto  umie dobrze czynić, a nie czyni, grzeszy’ (Jk4,17). Dlatego są potrzebne oprócz napomnień i wskazań zachęty i pobudzenie do dobrego działania. W tenże sposób Duch Święty doprowadza do oczyszczenia nas z grzechów; wzbudza troskę o przestawianie z Bogiem, przenika zakamarki naszego wnętrza; wyjawia myśli i intencje naszego serca. Duch Święty nie chce nawet najmniejszej plewy w naszym sercu, które obrał sobie za mieszkanie, natychmiast wypala ją ogniem swego wnikającego do głębi spojrzenia, pobudza naszą wolę i kieruje ją ku swojej woli, byśmy mogli ją poznać, umiłować i skutecznie wypełnić ( Zob.S. Bernardus, In festo Pentevostes, Sermo II; Antol mist,s. 178).

Duch Święty jest darem zawierającym wszystkie dary  dla nas.  Przychodzi do nas, pobudza nasze serce,  zamieszkuje w nim, napełnia je i obdarza chwałą. Przychodzi do ludzi, przeznacza ich do zbawienia. Pobudzając wzywa tych, których przeznaczył; zamieszkując,  usprawiedliwia tych, których wezwał; napełniając, obsypuje łaskami tych, których usprawiedliwił, a obdarzając chwałą, wzbogaca darami tych, których obsypał swoimi łaskami (Zob.J.w.Sermo III, Antol.mist.,s.178). Ale ludzie światowi nie doswiadczają słonecznego dnia, który rodzi się w duszy z bojaźni Bożej. „Dni człowieka są jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu”(Ps 103,15). Natomiast dni wewnętrzne trwają na wieki, są oni jakby stopniami życia duchowego, po których człowiek wstępuje do życia wiecznego. O nich to mówi Psalmistą: „Z dnia na dzień głoście Jego zbawienie” (Ps 96,2). Królestwo Boże w sposób możliwy do zaistnienia jest we wszystkich, w sposób natomiast  istniejący jest w tych, którzy mogą powtórzyć za apostołem: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20). Komentator z Vercelli we „Wstępie to Pieśni nad pieśniami” pisze: ” Jak dusza roztropna rządzi mną w sposób naturalny i pobudza do wszelkiego działania wewnętrznego i zewnętrznego, tak samo i moc Chrystusa, dla którego teraz żyję, łaskawie mnie ożywia i kieruje mną we wszystkim „.

Kontynuuj czytanie →

„Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić”. (J15,5)

W 2009 roku, dane mi było spotkać się  poraz drugi  z księdzem egzorcystą Janem Pałygą w Hodyszewie, w którym jest Sanktuarium Maryjne. Spotkanie bardzo różniło się od pierwszego.

Z rozmowy z nim  zapamiętałam tylko te słowa, które mu powiedziałam, że trwam w Jezusie, a on odpowiedział mi na to: „To wielka łaska

Spotkanie pierwsze wyglądało zupełne inaczej. Powiedział mi o tym, co wydarzy się w mojej przyszłości. I że martwi się o mnie, czy dotrzymam wierności, gdyż poznam  kogoś przez  Internet -mężczyznę o bardzo silnej osobowości, że takich jak on jest czterech w Polsce.

Moja reakcja na to była następująca: ja i jakiś mężczyzna-  to niemożliwe, ja taka nie jestem… Ksiądz Jan Pałyga powiedział mi wówczas o poczcie E- mail, że nic złego tam nie będzie, ale nie wolno mi się z nim fizycznie spotkać, bo to będzie koniec mojego małżeństwa. Wspomniał, że  mężczyzna z bardzo silną osobowością, gdy przytuli kobietę nawet wierzącą,  może  zrobić z nią, co   zechce. Powiedział mi też czego doświadczę, a czego wcześniej nie doświadczyłam. Trudno mi o tym pisać, bo ludziom, którzy tego nie doświadczyli,  wydawać się to może  niewiarygodne.

W  tymże samym roku poznałam człowieka, przepowiedzianego mi przez księdza Jana Pałygę. I nie miałam żadnych wątpliwości, że to ten mężczyzna, z którym nie wolno mi się fizycznie spotkać.  Uznałam, że taka jest Wola Boża i cieszyłam się z tego, jak bardzo Bóg się troszczy o mnie.

Bogu dzięki i chwała za wszystko.

Dzięki Bogu mogę cofnąć się pamięcią do czasu, gdy miałam dwa i pół latka. Napisałam dzięki, Bogu, bo przecież sama z siebie nie miałabym pamięci. Co się wtedy wydarzyło? Moja mama przedstawiła mi mojego braciszka. Uśmiechnięta serdeczna, trzymająca go na swoich rękach, powiedziała: to twój braciszek… – pobaw go. Bawienie go sprawiało jej wielką radość i niewykluczone, że chciała się ze mną tym podzielić, a ja na to nic jej nie odpowiedziałam, ale zapamiętałam, co pomyślałam: jak ja go pobawię? Przecież ja jestem dzieckiem.

Niewykluczone, że mama pomyślała o tym podobnie, bo ani na chwilę nie przestawała go bawić. Cieszyła się i cieszyła, a ja nie przypominam sobie, bym widziała w moim dzieciństwie podobną sytuację.

Ona, młoda, szczupła, wysoka kobieta, urodziła piąte z kolei dziecko, mimo że nie miała z mężem własnego mieszkania, ale miała to, co jest najważniejsze – wartości duchowe, które górowały nad materialnymi.

Ona była promienna dzięki Bogu, który jest żrodlem wszelkiego dobra. Miłość do dzieci nie wzięła się sama z siebie. Promieniowała nią bezpośrednio na mnie w każdym okresie mojego życia. Także wtedy, gdy wróciła ze szpitala i witała się ze mną, widząc mnie wychudzoną, z obciętymi włosami, mówiąc do mnie czułym głosem, że jestem bardzo mizerna.
Niewykluczone, że jako dziecko więcej słuchałam niż mówiłam. I sprzyjało to refleksji o Bogu. Dzięki Bogu. Bo bez Niego nic nie możemy uczynić.