Codzienne oczekiwanie na tramwaj i odmawiany po cichu różaniec stały się okazją do niezwykłego spotkania. Wystarczyło jedno życzliwe pytanie, aby wulgarna rozmowa zamieniła się w szczere przeprosiny.
Dzisiaj modliłam się, stojąc na wysepce tramwajowej razem z innymi ludźmi czekającymi na tramwaj, i nie zamierzam przestać. Nie przerwałam modlitwy nawet wówczas, gdy usłyszałam jeden wulgarny wyraz.
Nadal się po prostu modliłam — odmawiałam różaniec, ale zrobiłam krótką przerwę wówczas, gdy pojawiło się więcej wulgaryzmów w rozmowie pomiędzy chłopakami. Zdecydowałam się do nich podejść i zapytać:
— Chodziliście do szkoły podstawowej?
Kiedy usłyszałam odpowiedź: „Tak”, pociągnęłam rozmowę dalej:
— To znaczy, że umiecie mówić po polsku, więc dlaczego używacie języka więziennego? Czy dlatego, że chcecie w przyszłości trafić do więzienia?
Natychmiast usłyszałam stanowcze: „Nie”. A zaraz potem padło krótkie, ale szczere: „Przepraszam, więcej nie będziemy”.
Po usłyszanych słowach przeprosin powiedziałam:
— Módlcie się, życzę pomyślności — i odeszłam.
Wszyscy się uciszyli, tak jakby raptem zrozumieli, że nie powinni tak się wyrażać.
