​Dlaczego edukacja pasażerów i wspólna odpowiedzialność ratują ludzkie życie

​Codzienne podróżowanie komunikacją miejską w wielkich aglomeracjach wiąże się z dzieleniem wspólnej przestrzeni przez tysiące osób. Na peronach i w wagonach tramwajowych regularnie dochodzi do sytuacji kryzysowych – od uciążliwego łamania przepisów porządkowych, przez wulgarną agresję, aż po nagłe zdarzenia medyczne zagrożenia życia. W takich momentach kluczowa staje się szybka i prawidłowa reakcja świadków. Aby ułatwić niesienie pomocy i wyeliminować niepewność, przestrzeń publiczna potrzebuje pilnego wprowadzenia jasnej edukacji wizualnej w formie obowiązkowych plakatów informacyjnych.

​Przykładem tego, jak mylne bywa rozumienie wspólnych zasad, jest sytuacja, do której doszło niedawno na warszawskim przystanku tramwajowym Stare Miasto. Jedna z czekających tam kobiet bezceremonialnie zapaliła papierosa, puszczając uciążliwy dym wprost na stojących wokół pasażerów. Gdy ktoś zwrócił jej uwagę, że na przystanku obowiązuje całkowity zakaz palenia, spotkało się to z jej oburzeniem i uporem. W odpowiedzi można było usłyszeć, że stoi przecież „z dala od przystanku”, ponieważ w jej mniemaniu strefa zakazu ogranicza się wyłącznie do samej wiaty. Na nic zdały się tłumaczenia, że cały peron i wysepka tramwajowa są objęte zakazem.

​Rozwiązaniem tego problemu jest wprowadzenie stałych, czytelnych plakatów edukacyjnych w każdym pojeździe komunikacji miejskiej. Taki komunikat powinien działać jak prosty, graficzny przewodnik. Jego zadaniem jest uświadomienie pasażerom, że skuteczna pomoc nie wymaga straty czasu ani specjalistycznych umiejętności. Wystarczy zawrzeć na nim kluczową informację:

Widzisz osobę bez kontaktu? Podejdź do motorniczego lub użyj żółtego przycisku alarmowego przy drzwiach.

To zajmie tylko kilka sekund, a kierujący pojazdem natychmiast przejmie odpowiedzialność i wezwie pogotowie przez Centralę Ruchu. Ty możesz bezpiecznie kontynuować podróż.

​Obowiązkowe plakaty informacyjne w tramwajach i autobusach to inwestycja o minimalnym koszcie finansowym, która niesie za sobą bezcenny zysk w postaci uratowanego zdrowia i życia. Miasto powinno wyposażyć mieszkańców w proste instrukcje postępowania w chwilach kryzysu. Chodzi o to, aby coraz więcej ludzi wiedziało, jak prawidłowo reagować na niepokojące sytuacje i zgłaszać je tam, gdzie trzeba. Zgłaszać może i powinien każdy człowiek, ponieważ jest to w interesie nas wszystkich. Nigdy nie wiadomo, czy w przyszłości  ktoś nie zacznie nam rzucać kłód pod nogi w tramwaju lub autobusie i czy to my nie będziemy zdani na pomoc drugiego człowieka.

Warto jednak pójść o krok dalej w tej refleksji. Jeśli z taką troską i gotowością potrafimy walczyć o uratowanie czyjegoś zdrowia lub fizycznego życia w ciągu tych kilku kluczowych sekund – to o ileż bardziej powinniśmy dbać o ratowanie ludzkiej duszy? Pierwszą pomocą dla ciała w pojeździe jest żółty przycisk alarmowy i szybka reakcja. Pierwszą pomocą dla duszy pozostaje modlitwa, przebaczenie i Boże Miłosierdzie. Ucząc się nieobojętności na ludzkie cierpienie w codziennej podróży, otwieramy nasze serca na to, co ma wartość wieczną.

..

Kontynuuj czytanie →

​Moim pragnieniem w ubiegłą środę było pójść w czwartek do cudownego źródełka w Częstochowie, a w czwartek, kiedy siedziałam z kimś na przystanku i jadłam śniadanie, zbliżyła się do przystanku pewna siostra zakonna. I co ciekawe, zapytała, czy chcemy od niej buteleczki, które mogą nam posłużyć na wodę z cudownego źródełka.

​Przyjęłam dwie piękne buteleczki z wizerunkami Matki Bożej Częstochowskiej i Częstochową i wysłuchaliśmy pięknej historii o tym cudownym źródełku. Zdążyłam jeszcze zapytać, z jakiego siostra jest zgromadzenia. I dowiedziałam się, że ze Zgromadzenia Sióstr Uczennic Boskiego Mistrza, a za chwilę siostra musiała wsiadać do autobusu i zdążyła jeszcze na koniec powiedzieć: „Idźcie do źródełka”.

​Dar, który ma podwójną wartość

​Przyjęcie tych buteleczek nie było jedynie kwestią praktyczną. Ich wartością było to, że pochodziły od konkretnej osoby – od siostry, która stała się posłanniczką w tej drodze. To zgromadzenie, które zajmuje się adoracją Najświętszego Sakramentu.

​Posłanie na drogę

​Słowa siostry rzucone na pożegnanie zabrzmiały nie tyle jak zwykła wskazówka geograficzna, ile jak duchowe wezwanie – zaproszenie do pójścia naprzód, dopełnienia pragnienia i czerpania z tego, co źródlane, czyste i darowane.

​Takie wydarzenia sprawiają nam wiele radości, wynikającej z tego, że Bóg jest  z nami, że  podróż jest czymś więcej niż  fizycznym przemieszczaniem się z  punktu A do punktu B. Staje się pielgrzymką serca, w której zwykły przystanek autobusowy zamienia się w miejsce spotkania, a małe, szklane buteleczki na zawsze pozostają namacalnym znakiem, że nasze pragnienia są zauważane przez Boga, a kroki prowadzone.

Szukając Boga, a w trudnych sytuacjach krzycząc wręcz Boże gdzie jesteś, odpowiedź odnajdujemy w Piśmie świętym:  „Nie wiecie, że jesteście Kościołem Bożym i Duch Boży mieszka w was? „( Por. 1 Kor 3,16).”Prawdziwi chwalcy ani na tej górze, ani w Jeruzalem (Por. J4,21), ale w duchu i w prawdzie będą chwalić Pana” ( Por. Ja 4, 23).  W Ewangelii według świętego Jana: „Będę prosił Ojca, że wam da innego Pocieszyciela, Ducha Prawdy, którego świat wziąć nie może i nie zna Go, a wy będziecie Go znać, bo u was będzie mieszkał i was będzie”( Por. J 14,16-17). „Ja i  Ojciec przyjdziemy do niego i mieszkanie w nim uczynimy” (Por. J14,23).

Bóg jest  blisko: Jest głęboko w człowieku. W człowieku zaś – jak mówi Stefan Kucharski OCD, w Traktacie o modlitwie, s.208-  są trzy centra: centrum ciała –  serce;  centrum duszy – umysł; centrum umysłu   jest sam Pan Bóg. Skąd rzeczono: „Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, ze wszystkiej  duszy, ze wszystkiego umysłu ( Por. Pwt 6,5), przez miłość wylaną z pierwszego centrum – z Ducha Świętego, który nam jest dany: Dusza duszy naszej.  „Ojciec, który jest w skrytości, ktory widzi i odda tobie” ( Mt6,6).  Skryty w ciele, skrytszy w duszy, najskrytszy w duchu.

Warto zaglądać więc do swego serca, by więź z Bogiem była coraz silniejsza. Drogowskazem, jak mamy wypełniać Wolę Bożą, niech będzie dla nas Pismo święte.