Dzisiaj\u00a0 zaczn\u0119 od zdania zawartego w Modlitwie Pa\u0144skiej: Ojcze nasz, kt\u00f3ry\u015b jest w niebie, \u015bwi\u0119\u0107 si\u0119 Imi\u0119 Twoje. To zdanie jest dla mnie ogromnie wa\u017cne, gdy\u017c dotyczy mojego powo\u0142ania, po co jestem na tym \u015bwiecie.<\/p>\n
Dobry B\u00f3g przem\u00f3wi\u0142 do mnie we \u015bnie i powiedzia\u0142 najpierw kim jest, \u017ce jest Bogiem Abrahama, Moj\u017cesza, Izaaka Jakuba, a potem,\u00a0 \u017ce\u00a0 \u00a0wie, \u017ce nie chc\u0119 tu by\u0107, ale On chce, abym tu by\u0142a i m\u00f3wi\u0142a ludziom: Tatusiu \u015bwi\u0119\u0107 si\u0119 Imi\u0119 Twoje.<\/p>\n
Jeszcze wtedy nie wiedzia\u0142am, \u017ce Abba znaczy w j\u0119zyku aramejskim Tatu\u015b, ale zna\u0142am np. piosenk\u0119 Abba Ojcze, a po wielu latach, ju\u017c we Franciszka\u0144skim Zakonie \u015awieckich\u00a0 pozna\u0142am Wyk\u0142ad Modlitwy Ojcze nasz \u015bw. Franciszka z Asy\u017cu, a w tym wyk\u0142adzie s\u0142owa: \u015awi\u0119\u0107 si\u0119 Imi\u0119 Twoje (por. Mt 6,9): niech zaja\u015bnieje w nas poznanie Ciebie, aby\u015bmy poznali, jaka jest szeroko\u015b\u0107 Twoich dobrodziejstw, d\u0142ugo\u015b\u0107 Twoich obietnic, wysoko\u015b\u0107 majestatu i g\u0142\u0119boko\u015b\u0107 s\u0105d\u00f3w ( Por Ef 3,18).<\/p>\n
Jak wynika z tego wyk\u0142adu \u015aw. Franciszek nie nazywa\u00a0 Boga\u00a0 Tatusiem, ale\u00a0 nazywa Go np. b\u0142ogos\u0142awiona Aniela Salawa w swoim Dzienniczku, o czym dowiedzia\u0142am si\u0119 ju\u017c b\u0119d\u0105c we Franciszka\u0144skim Zakonie \u015awieckich.<\/p>\n
\u015awi\u0119\u0107 si\u0119 Imi\u0119 Twoje! Co oznacza to w praktyce? Aby by\u0107 dobrym przyk\u0142adem.<\/p>\n
Niewdzi\u0119czni i \u015blepi nie widz\u0105 dobrodziejstw Ducha \u015awi\u0119tego! Ludzie na poziomie\u00a0 cielesnym i \u015bwiatowym ani nie poznaj\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego, ani nie wiedz\u0105 o Nim, poniewa\u017c za\u015blepi\u0142a ich z\u0142o\u015b\u0107. Znaj\u0105 Go natomiast Ci, kt\u00f3rzy wyznaj\u0105: 'O, jak dobry i s\u0142odki\u00a0 jest, Panie, Duch Tw\u00f3j we wszystkim’ (<\/strong> Wg Wulgaty Mdr 12,1).<\/p>\n Jacy ludzie staj\u0105 si\u0119 godnymi otrzymania siedmiu dar\u00f3w, czyli promieni, kt\u00f3rzy hojnie s\u0105 udzielane wiernym. Dionizy w dziele „De fivinis minibus”, tak wyja\u015bnia: ” B\u00f3stwo jest niewypowiedzianie dobre i rozlewa sw\u0105 dobro\u0107 na wszystkie stworzenia. Pod tym wzgl\u0119dem pewne podobie\u0144stwo widoczne jest w dzia\u0142aniu s\u0142o\u0144ca, kt\u00f3re bez uprzedniego wyboru. samo przez si\u0119, pod wp\u0142ywem zasadniczej w\u0142asno\u015bci swojej natury o\u015bwietla woko\u0142o wszystkie rzeczy, zdolne do odbioru jego \u015bwiat\u0142a i zwr\u00f3cone ku niemu. a czyni to stosownie do mo\u017cliwo\u015bci ka\u017cdej z nich. Podobnie r\u00f3wnie\u017c, chocia\u017c niepor\u00f3wnanie hojniej, dobro\u0107 Bo\u017ca rozlewa wewn\u0119trzn\u0105 si\u0142\u0105 swojej natury blaski swojej niewyczerpanej dobroci na s\u0142o\u0144ce, jak i na cz\u0142owieka, jako sw\u00f3j obraz.Czyni to nie mniej hojnie w stosunku do obrazu ciemnego ni\u017c jasnego, w stosunku do cz\u0142owieka niewidz\u0105cego, ni\u017c do widz\u0105cego, jak to gdzie indziej zostanie obja\u015bnione. Dzi\u0119ki tej niewyczerpanej dobroci istnieje, \u017cyje i dzia\u0142a ka\u017cde stworzenie stosownie do swojego miejsca w \u015bwiecie. Dlatego te\u017c Duchu \u015awi\u0119ty, pod wp\u0142ywem swej niewypowiedzianej hojno\u015bci, obficie zlewa na wszystkich promienie swych dar\u00f3w, kt\u00f3re wprawdzie pochodz\u0105 z jednego \u017ar\u00f3d\u0142a, ale okazuj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cnymi w poszczeg\u00f3lnych przypadkach, stosownie do zdolno\u015bci przyj\u0119cia przez poszczeg\u00f3lnego cz\u0142owieka (Dionysius, De fivinis nominibus.c.4.)”.<\/p>\n \u015awiatowcom – ludziom na poziomie cielesnym brakuje duchowej zdolno\u015bci koniecznej do widzenia. Pow\u00f3d jest w tym, \u017ce „cz\u0142owiek zmys\u0142owy nie podejmuje tego, co jest z Bo\u017cego Ducha” (Zob.1 Kt\u00f3re,14), swe oczy skierowa\u0142 ku ziemi (Zob.wg Wulgaty Od 16,11), \u015awi\u0119ty Duch karno\u015bci ujdzie przed ob\u0142ud\u0105, usunie si\u0119 od niem\u0105drych my\u015bli” (Mdr1, 5). Dlatego tacy ludzie s\u0105 lud\u017cmi \u015blepymi i przewodnikami \u015blepych.<\/p>\n Jak pisze \u015bw. Grzegorz, „Ducha \u015awi\u0119tego \u015bwiat nie mo\u017ce przyj\u0105\u0107, poniewa\u017c nie mo\u017ce si\u0119 wznie\u015b\u0107 do rzeczywisto\u015bci niewidzialnych”(S Gregorius, Moralia, V,c.19).<\/p>\n \u015awiatowcy im wi\u0119cej wylewaj\u0105 si\u0119 na zewn\u0105trz w swoich pragnieniach. tym bardziej przymykaj\u0105 bram\u0119 swego serca przed Duchem \u015awi\u0119tym, a zdarza si\u0119, \u017ce ca\u0142kiem si\u0119 zamykaj\u0105- jak m\u00f3wi \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142 aposto\u0142 – Ci bowiem, kt\u00f3rzy zyj\u0105 wed\u0142ug cia\u0142a, d\u0105\u017c\u0105 do tego, czego chce cia\u0142o; za\u015b ci, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 wed\u0142ug Ducha -do tego, czego chce Duchu”(Rz 8,5).Duch \u015awi\u0119ty nie mieszka w ciele poddanym grzechowi, gdy\u017c czuje wstr\u0119t do brudu grzechu, a jedynie w duszach czystych.<\/p>\n „Dobro, kt\u00f3re sprawia w nas dobry Duch z uwagi na swoje dzia\u0142anie\u00a0 przestrzega pami\u0119\u0107, poucza rozum i porusza wol\u0119. Z tych trzech w\u0142adz bowiem sk\u0142ada si\u0119 nasza dusza, jako obraz Bo\u017cy. Pami\u0119ci podsuwa dobro w jej my\u015blach, a tak\u017ce przezwyci\u0119\u017ca lenistwo i gnu\u015bno\u015b\u0107”- jak to zauwa\u017ca \u015bw. Bernard- i wyja\u015bnia dalej: ” dlatego ilekro\u0107 poczujesz tego rodzaju poruszenia dobra poczujesz w swoim sercu, oddaj chwa\u0142\u0119 Bogu i z\u0142\u00f3\u017c cze\u015b\u0107 Duchowi \u015awi\u0119temu, kt\u00f3rego g\u0142os rozbrzmiewa w twoich uszach. W zwi\u0105zku z tym Psalmista m\u00f3wi: „Chcia\u0142bym s\u0142ucha\u0107 tego, co m\u00f3wi Pan B\u00f3g” (Ps zadanie 85,9). Poucza te\u017c rozum. \u0141aska Ducha \u015awi\u0119tego z jednej strony wzbudza my\u015bl, a z drugiej uczy jak j\u0105 wprowadza\u0107 w czyn, by dzia\u0142a\u0142a stosownie do natchnie\u0144 i nakaz\u00f3w rozumu. 'Kto\u00a0 umie dobrze czyni\u0107, a nie czyni, grzeszy’ (Jk4,17). Dlatego s\u0105 potrzebne opr\u00f3cz napomnie\u0144 i wskaza\u0144 zach\u0119ty i pobudzenie do dobrego dzia\u0142ania. W ten\u017ce spos\u00f3b Duch \u015awi\u0119ty doprowadza do oczyszczenia nas z grzech\u00f3w; wzbudza trosk\u0119 o przestawianie z Bogiem, przenika zakamarki naszego wn\u0119trza; wyjawia my\u015bli i intencje naszego serca. Duch \u015awi\u0119ty nie chce nawet najmniejszej plewy w naszym sercu, kt\u00f3re obra\u0142 sobie za mieszkanie, natychmiast wypala j\u0105 ogniem swego wnikaj\u0105cego do g\u0142\u0119bi spojrzenia, pobudza nasz\u0105 wol\u0119 i kieruje j\u0105 ku swojej woli, by\u015bmy mogli j\u0105 pozna\u0107, umi\u0142owa\u0107 i skutecznie wype\u0142ni\u0107 ( Zob.S. Bernardus, In festo Pentevostes, Sermo II; Antol mist,s. 178).<\/p>\n Duch \u015awi\u0119ty jest darem zawieraj\u0105cym wszystkie dary\u00a0 dla nas.\u00a0 Przychodzi do nas, pobudza nasze serce,\u00a0 zamieszkuje w nim, nape\u0142nia je i obdarza chwa\u0142\u0105. Przychodzi do ludzi, przeznacza ich do zbawienia. Pobudzaj\u0105c wzywa tych, kt\u00f3rych przeznaczy\u0142; zamieszkuj\u0105c,\u00a0 usprawiedliwia tych, kt\u00f3rych wezwa\u0142; nape\u0142niaj\u0105c, obsypuje \u0142askami tych, kt\u00f3rych usprawiedliwi\u0142, a obdarzaj\u0105c chwa\u0142\u0105, wzbogaca darami tych, kt\u00f3rych obsypa\u0142 swoimi \u0142askami (Zob.J.w.Sermo III, Antol.mist.,s.178). Ale ludzie \u015bwiatowi nie doswiadczaj\u0105 s\u0142onecznego dnia, kt\u00f3ry rodzi si\u0119 w duszy z boja\u017ani Bo\u017cej. „Dni cz\u0142owieka s\u0105 jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu”(Ps 103,15). Natomiast dni wewn\u0119trzne trwaj\u0105 na wieki, s\u0105 oni jakby stopniami \u017cycia duchowego, po kt\u00f3rych cz\u0142owiek wst\u0119puje do \u017cycia wiecznego. O nich to m\u00f3wi Psalmist\u0105: „Z dnia na dzie\u0144 g\u0142o\u015bcie Jego zbawienie” (Ps 96,2). Kr\u00f3lestwo Bo\u017ce w spos\u00f3b mo\u017cliwy do zaistnienia jest we wszystkich, w spos\u00f3b natomiast\u00a0 istniej\u0105cy jest w tych, kt\u00f3rzy mog\u0105 powt\u00f3rzy\u0107 za aposto\u0142em: „Teraz za\u015b ju\u017c nie ja \u017cyj\u0119, lecz \u017cyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20). Komentator z Vercelli we „Wst\u0119pie to Pie\u015bni nad pie\u015bniami” pisze: ” Jak dusza roztropna rz\u0105dzi mn\u0105 w spos\u00f3b naturalny i pobudza do wszelkiego dzia\u0142ania wewn\u0119trznego i zewn\u0119trznego, tak samo i moc Chrystusa, dla kt\u00f3rego teraz \u017cyj\u0119, \u0142askawie mnie o\u017cywia i kieruje mn\u0105 we wszystkim „.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzisiaj\u00a0 zaczn\u0119 od zdania zawartego w Modlitwie Pa\u0144skiej: Ojcze nasz, kt\u00f3ry\u015b jest w niebie, \u015bwi\u0119\u0107 si\u0119 Imi\u0119 Twoje. To zdanie …<\/p>\n