Jecha\u0142am wczoraj metrem. D\u0142u\u017cej ni\u017c zwykle. Bo m\u0105\u017c nie chcia\u0142 przerywa\u0107 mojej rozmowy z nastolatk\u0105. S\u0142ysza\u0142 j\u0105 co nieco i uzna\u0142 za bardzo potrzebn\u0105. Tym bardziej, \u017ce nastolatka pilnie s\u0142ucha\u0142a tego, co mam jej do przekazania. Ju\u017c na pocz\u0105tku wyrazi\u0142a zgod\u0119 na moje zapytanie: Czy mog\u0119 jej co\u015b powiedzie\u0107?
\nZacz\u0119\u0142am od krzy\u017ca, kt\u00f3ry mia\u0142a namalowany na spodniach. Powiedzia\u0142am jej, \u017ce dla mnie krzy\u017c to naj\u015bwi\u0119tszy znak zbawienia. Ja bym go w ten spos\u00f3b nie nosi\u0142a. Bo trzeba go nam nosi\u0107 z mi\u0142o\u015bci do Pana Jezusa, a nie dla mody. Mamy tylko dwa wybory: p\u00f3j\u015b\u0107 za Panem Jezusem albo za tym, co jest z\u0142e, np. za mod\u0105, kt\u00f3ra nie uwzgl\u0119dnia dobra cz\u0142owieka, jego wieczno\u015bci. <\/p>\n
Zapyta\u0142am j\u0105: czy wierzysz w Boga? Czy chodzisz do Ko\u015bcio\u0142a?
\n– By\u0142am u pierwszej komunii \u015bw, ale nie przyst\u0105pi\u0142am do Bierzmowania”- odpowiedzia\u0142a.
\nUs\u0142yszawszy to, zapyta\u0142am o jej mam\u0119.
\n– „Nie chodzi” – odpowiedzia\u0142a, jednak z zadowoleniem doda\u0142a s\u0142owa: „Ale moja mama nie mia\u0142aby nic przeciwko temu, gdybym chodzi\u0142a do ko\u015bcio\u0142a”.
\n– Wiesz co ja bym zrobi\u0142a na Twoim miejscu? Posz\u0142abym do Ko\u015bcio\u0142a, do spowiedzi \u015bwi\u0119tej. Stara\u0142abym si\u0119 post\u0119powa\u0107 tak, \u017ceby Panu Bogu si\u0119 podoba\u0142o. Nie potrzeba do tego \u017cadnych kolczyk\u00f3w w nosie, \u017cadnych takich ozd\u00f3bek, bo i bez tego jeste\u015b prze\u015bliczna, a te ozd\u00f3bki tylko szpec\u0105. B\u0105d\u017a sob\u0105 w swoim \u015brodowisku jak \u015bwiate\u0142ko.
\nCzy wiesz, ile ludzi zmieni\u0142o swoje post\u0119powanie? Widzia\u0142am sporo takich os\u00f3b le\u017c\u0105cych krzy\u017cem w ko\u015bciele. Czy wiesz, co to jest tabernakulum? – zapyta\u0142am. Nie s\u0142ysz\u0105c s\u0142owa „tak”, wyja\u015bni\u0142am jej. I m\u00f3wi\u0142am nadal: im wi\u0119cej cz\u0142owiek si\u0119 modli, tym bardziej do\u015bwiadcza, ze B\u00f3g jest \u017cywy, \u017ce pomaga. <\/p>\n
Nastolatka s\u0142ucha\u0142a bardzo uwa\u017cnie, a ja m\u00f3wi\u0142am nadal: Jestem osob\u0105 ca\u0142kowicie pewn\u0105, \u017ce B\u00f3g istnieje. Napisa\u0142am te\u017c ksi\u0105\u017ck\u0119 o cudach i \u0142askach Bo\u017cych w moim \u017cyciu. Jeszcze jej nie opublikowa\u0142am, ale zamierzam to zrobi\u0107. Wspomnia\u0142am o dziewczynce, kt\u00f3ra bardzo p\u0142aka\u0142a na przerwie. Kole\u017canka nauczycielka pr\u00f3bowa\u0142a j\u0105 uspokoi\u0107, m\u00f3wi\u0105c „przesta\u0144 p\u0142aka\u0107, ale ona nadal p\u0142aka\u0142a. Us\u0142yszawszy ten p\u0142acz wesz\u0142am do sali, u\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119 do dziewczynki, zgarn\u0119\u0142am j\u0105 na kolana, i powiedzia\u0142am przytul si\u0119 do mnie, obejmij mnie mocno, z ca\u0142ej si\u0142y i poka\u017c, gdzie Ci\u0119 boli. Dziewczynka pokaza\u0142a mi to miejsce na g\u0142owie, a ja po\u0142o\u017cy\u0142am swoj\u0105 r\u0119k\u0119 i powiedzia\u0142am: ju\u017c mniej ci\u0119 boli. Potwierdzi\u0142a, \u017ce tak. Powiedzia\u0142am jej: ju\u017c nie b\u0119dzie bola\u0142a ci\u0119 g\u0142owa. Nast\u0119pnie zwr\u00f3ci\u0142am si\u0119 do niej ze s\u0142owami, aby wsta\u0142a. Wsta\u0142y\u015bmy wi\u0119c obie, a ja trzymaj\u0105c r\u0119k\u0119 na jej g\u0142\u00f3wce poprosi\u0142am w duchu Pana Jezusa, aby po\u0142o\u017cy\u0142 swoj\u0105 r\u0119k\u0119 na mojej i j\u0105 uzdrowi\u0142. Na koniec roku szkolnego dziewczynka podesz\u0142a do mnie i powiedzia\u0142a mi: „Pani co\u015b ma w swoich r\u0119kach, bo od tamtej pory ani razu nie zabola\u0142a mnie g\u0142owa. Lekarze nie wiedzieli, co mi jest. Nie potrafili mi pom\u00f3c”.
\nPan Jezus \u017cyje. Jego moc jest tak wielka, \u017ce On zawsze mo\u017ce nam pom\u00f3c.<\/p>\n
Nastolatka pilnie patrzy\u0142a si\u0119 na mnie i s\u0142ucha\u0142a. Na koniec zapyta\u0142am, jak ma na imi\u0119. Zosia – odpowiedzia\u0142a.
\nGdy wysiada\u0142am z metra, przysz\u0142a mi my\u015bl, ze pewnie jej ju\u017c na tym \u015bwiecie nie zobacz\u0119, dopiero w niebie. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jecha\u0142am wczoraj metrem. D\u0142u\u017cej ni\u017c zwykle. Bo m\u0105\u017c nie chcia\u0142 przerywa\u0107 mojej rozmowy z nastolatk\u0105. S\u0142ysza\u0142 j\u0105 co nieco i …<\/p>\n